სანამ უშუალოდ მერიასთან შეთანხმების ტექნიკურ დეტალებზე გადავალთ, თვალსაჩინოებისთვის შევადაროთ ორი რადიკალურად განსხვავებული ურბანული სიტუაცია.
რას ვხედავთ ილუსტრაციაზე?
როგორ ხდება ამ შედეგის მიღწევა რეალობაში? მარცხენა სურათიდან მარჯვენა რეალობაში გადასვლა ერთ დღეში არ ხდება. როდესაც მუნიციპალურ საკუთრებაში არსებული გზა ვიწროა (მაგალითად, 3 მეტრი), ქუჩის სტანდარტულ გაბარიტებამდე (5.5მ გზა + 1.5მ ტროტუარები) გასაფართოებლად ირთვება საჯარო სერვიტუტის მექანიზმი.
განვიხილოთ კონკრეტული საპროექტო სქემა, რომელიც დეტალურად გვიჩვენებს, თუ როგორ ხდება ახალი საგზაო ინფრასტრუქტურისა და ტროტუარების ფორმირება მიმდინარე განაშენიანების პირობებში.
წარმოდგენილ ნახაზზე ნათლად იკითხება ის ურბანული მექანიზმები, რითაც ქუჩის გაფართოება ხორციელდება:
პროცესის დინამიკა: რატომ არ ხდება ქუჩის ერთიანად განვითარება?
სქემის ანალიზი ნათლად აჩვენებს მთავარ ურბანულ რეალობას: ახალ დასახლებებში ქსელის განვითარება დროში გაწელილი პროცესია. ერთიანად მთელი უბნის ან ქუჩის სერვიტუტით დატვირთვა პრაქტიკაში არ ხდება.
მერია მესაკუთრეს სერვიტუტის დათმობას სთხოვს მხოლოდ და მხოლოდ იმ მომენტში, როდესაც ის საკუთარ ნაკვეთზე მშენებლობის წამოწყებას ან რაიმე ტიპის განვითარებას გადაწყვეტს. სხვა დანარჩენი ნაკვეთების მფლობელები ამ პროცესში ჩაერთვებიან მხოლოდ თავიანთი განვითარების ეტაპზე.
თუ, მაგალითად, რომელიმე მესაკუთრემ 10 წელი არაფერი გააკეთა თავის ნაკვეთზე, მუნიციპალიტეტი მას ვერ აიძულებს და ვერ დაავალდებულებს სერვიტუტით დატვირთვას. სწორედ ამიტომ, სანამ ქუჩაზე ყველა ნაკვეთი არ დაიწყებს განვითარებას, ინფრასტრუქტურა შენდება ეტაპობრივად, ფრაგმენტულად და ქუჩის საბოლოო პროფილი (მწვანე წყვეტილი ხაზი) მხოლოდ წლების შემდეგ იკვრება.
